Handik irtenik, Tiro eta Sidon aldera aldendu zen Jesus. Hartan, inguru haietan bizi zen emakume kanaandar bat deiadarka hasi zitzaion: —Erruki zakizkit , Jauna, Daviden Semea! Oinaze gorritan dauka deabruak nire alaba. Baina Jesusek ez zion hitzik erantzun. Bere ikasleek, ondoraturik, eskatu zioten: —Kasu egiozu, deiadarka baitatorkigu atzetik. Jesusek, ordea: —Israel herriko ardi galduengana bakarrik bidali nau Jainkoak. Baina emakumea, hurbildurik, ahuspez jarri zitzaion, esanez: —Lagun nazazu, Jauna. Jesusek, orduan: —Ez dago ongi seme-alabei ogia kendu eta txakurrei botatzea. Emakumeak erantzun zion: —Bai, Jauna, halaxe da; baina txakurrek ere jan ohi dituzte nagusien mahaitik erortzen diren ogi-apurrak. Orduan, Jesusek esan zion: —Emakumea, handia da zure fedea! Gerta bekizu nahi duzuna! Eta une hartatik sendatua gelditu zitzaion alaba.